DEFINISI PUISI

0
9
Nevermind :)
Nevermind :)
Secara umumnya,
Kamus Dewan Edisi Keempat (2007:1241) memberikan maksud puisi sebagai satu
karangan yang berbentuk sajak, syair, pantun dan lain-lain. Puisi
ialah karangan berangkap. Ia terikat kepada bentuknya yang khusus dan tetap,
sama ada pada jumlah perkataan dalam baris, jumlah baris dalam rangkap, rima
dan irama dan jumlah suku kata.
 Memetik
pendapat Za’ba pula, puisi ialah karangan berangkap yang khas dipakai untuk
melafazkan fikiran yang cantik dengan bahasa yang indah dan melukiskan
kemanisan dan kecantikan bahasa (A. Halim Ali, 2006:9).
 Puisi
ialah karangan berangkap, dan mempunyai kalimat yang tidak bebas terutamanya
dari segi pemilihan diksi, rima dan suku kata. Puisi biasanya memerlukan
penggunaan bahasa yang terhad dan padat tetapi mempunyai makna yang dalam dan
berkesan. Oleh itu, puisi menuntut pengkaryanya mempunyai pemikiran yang
mendalam dan tinggi di samping keterlibatan perasaan yang sangat sensitif
(Mutiara Sastera Melayu Tradisional 2010:227)
A. Halim Ali (2006:7) menjelaskan
puisi ialah satu hasil kesenian, wadah pemeliharaan adat, menjangkau alam
mistik, pembinaan sahsiah, pengajaran agama, pengajaran ilmu pengasih,
pertahanan, hiburan dan kepercayaan.
Semual Taylor Coleridge (A. Halim Ali, 2009:10) pula menjelaskan puisi
adalah kata-kata yang terbaik dalam susunan terbaik. Ini bermaksud puisi berada
dalam bentuk yang cantik dan kata-kata yang dipilihnya pula menepati konteks.
Menurut
pandangan Drs. Atmazaki dalam A. Halim Ali (2006:7), puisi pada dasarnya lebih
merupakan sifat atau nilai keindahan dalam pengungkapan bahasa. Ungkapan atau
penggunaan bahasa yang indah itulah yang menghasilkan unsur keindahan atau juga
disebut puitis.
Menurut
Wan Akmal Wan Semara (2005:11), puisi ialah bidang kesenian yang tergolong
dalam genre kesusasteraan. Secara etimologinya, puisi berasal daripada bahasa
Yunani iaitu poeima yang beerti
membuat atau poesis yang beerti
pembuatan. Puisi diertikan sembagai “membuat” dan “pembuatan” kerana puisi itu
pada dasarnya merupakan suatu dunia tersendiri yang dicipta oleh pengarangnya
bagi menggambarkan sesuatu pemikiran atau gagasan penciptanya. Puisi adalah
salah satu cabang sastera yang menggunakan kata-kata sebagai wahana penyampaian
bagi membuahkan ilusi dan imaginasi dalam menggambarkan gagasan pengarangnya.
Wan
Akmal Wan Semara (2005:11) memetik pandangan Zainal Abidin Ahmad (Za’ba) yang
menjelaskan puisi adalah karangan berangkap sebagai khas dipakai untuk
melafazkan fikiran yang cantik dengan bahasa yang indah dan melukis kemanisan
dan kecantikan bahasa.
Anis
pula berpendapat bahawa puisi ialah cabang kesenian yang disebut sastera yang
beerti bahasa indah, berirama dan mempunyai bentuk yang tertentu. Puisi
biasanya lebih singkat dan dikongkong oleh bentuk, dan dalam setiap hal lebih
padat, lebih ringkas dan lebih berkesan daripada prosa (Wan Akmal Wan Serama
2005:11).
Menurut
pandangan Situmaorang pula, puisi ialah penghayatan kehidupan manuasia
totalitas yang dipantulkan oleh penciptanya dari segi peribadinya, fikirannya,
perasaannya, kemahuannya dan lain-lain (Wan Akmal Wan Serama 2005:11)
Hashim
dalam Wan Akmal Wan Serama (2005:12) menjelaskan puisi ialah karangan berangkap
yang ditulis dengan cara susunan kata-kata yang mementingkan irama, bunyi dan
kiasan. Ia merupakan alat pengucapan fikiran yang terindah dan paling berkesan.
Puisi mempunyai empat ciri utama iaitu tema (maksud), perasaan (emosi), nada
dan tujuan.
Safian
et.al berpendapat bahawa puisi ialah salah satu bentuk daripada pengucapan
tradisional yang amat popular dan menyeluruh penggunaannya dalam kalangan
setiap lapisan masyarakat, dan ia turut berkembang bersama-sama perkembangan
sistem dan pemikiran masyarakat tersebut. Manakala Muhammad pula menyatakan
puisi ialah suatu genre sastera atau bentuk sastera yang kental dengan muzik
bahasa serta banyak menggunakan unsure bahasa seperti rima, irama, metafora dan
seumpanya. (Wan Akmal Wan Serama 2005:12).
Mat Jani Hassan (1998:263) menjelaskan puisi merupakan karangan atau
hasil sastera yang mempunyai rangkap. Manakala bunyinya pula lebih berirama, di
mana kata-kata dan ungkapan di dalam rangkap itu sengaja dipilih begitu teliti
supaya dapat menghasilkan bunyi iramanya dengan jelas. Irama itu mungkin
terdiri daripada rimanya di bahagian hujung, atau di tengah-tengah, mahupun di
pangkal kalimat-kalimatnya.
Salleh
Haji Ahmad (1993:3) menjelaskan puisi ialah satu gubahan perkataan yang dapat
melahirkan fikiran penciptanya, yang dibuat dalam bentuk berangkap-rangkap dan
mementingkan unsur-unsur persajakan, irama, suku kata dan diksi.
Puisi
merupakan karangan atau hasil sastera yang mempunyai rangkap. Manakala bunyinya
pula lebih berirama, di mana kata-kata dan ungkapan di dalam rangkap itu
sengaja dipilih begitu teliti supaya dapat menghasilkan bunyi iramanya dengan
jelas. Irama itu mungkin terdiri daripada rimanya di bahagian hujung, atau di
tengah-tengah, mahupun di pangkal kalimat-kalimatnya. (Muhd Mansur Abdullah
1988:235).

 

Harun
Mat Piah (1989:2) memetik pandangan Frye menjelaskan puisi adalah suatu bentuk
pengucapan dalam susunan yang istimewa berbanding dengan pengucapan yang biasa
seperti yang digunakan dalam pertuturan hari-hari dan bahasa yang mementingkan
kebenaran daya intelektual dan lojika yang khusus dalam bentuk prosa dan tidak
berunsur sastera.

DAPATKAN SEGERA BAHAN PENTING DISINI

Selain bahan-bahan di atas, dapatkan juga bahan berkaitan yang di cari oleh pengunjung sistem guru online ini.


Antara bahan-bahan yang menjadi pilihan pengunjung sebelum anda ialah seperti di bawah.